غدیر خم...

عید غدیر که می شود، هرجای عالم که باشی، چه وسط جشن و چه غرق شده میان تنهایی ها، دلت در کوچه های بنی هاشم پرسه می زند. کوچه هایی که حضرت امیر هر روز و شب رهگذرش بود...

عید غدیرها حال و هوایش با همه عیدها فرق می کند...

میان همه جشن ها، ته قلبت غمی نشسته...

وقتی خداوند عزوجل مولای ما را امیرالمؤمنین خواند، وقتی پیامبر رحمت گفت من هیچ مزدی از شما نمی خواهم جز محبت به فرزندانم، وقتی همه آمدند تبریک گفتند و مصافحه کردند...

همه آمدند از جمله اولی و دومی و سومی...

ته قلبم غمناک غسل در دل شب، فرق شکافته، تشت خونی، سر بالای نیزه و اسیری است...

جشن و عید است اما مگر می شود میخ در را فراموش کرد؟

روزی با یکی از هم اتاقی هایم که اهل سنت بود صحبت می کردیم. بچه ها حرف را به سمتی بردند که اختلاف بالا گرفت. بحث را سروسامان دادم و به وحدت تکیه شد.

فقط گفتم شیعه محال است کوچه بنی هاشم را فراموش کند. میخ در، پهلوی شکسته...

حضرت مادر؛ خیلی دلم برایت تنگ است. خیییییییییییییییلی

خوش به سعادت آنهایی که الان کربلایند...

شوق پرواز...