بعد از روزها ...

نوشتن نعمتي است كه تنها بعضي آدم ها از آن بهره مي برند

اينكه قلمي باشد، فضايي باشد و آدمي باشد كه دلش پُر باشد از حرفهاي نا گفته ولي نتواند بنويسد، كمي عجيب است و آن آدم خيلي بدبخت است كه دچار چنين عارضه اي شده

بارها و بارها قول داده ام كه از هيچ بني بشري، از هيچ كس، هيچ انتظاري نداشته باشم اما گاهي اوقات يادم مي رود و مي شود اين حال و اوضاع

هزاران بار قول داده ام كه براي هيچ كاري تا زماني كه از من سوال پرسيده نشده، اظهار نظري نكنم اما باز قولم فراموشم شده و حالم شده اين حال خراب

راستش هيچ وقت فكر نمي كردم براي خوبي و محبت و احترام محاكمه شوم و كسي سرم داد بزند كه از بس خوبي و من در چند صدم ثانيه اشكم بريزد و هيييچ نتوانم بگويم و قلبم بعد از چند ساعت هنوز به حالت عادي برنگردد. نفس كُند بشود و بي رمق باشم

هيچ وقت فكر نمي كردم نزديكترين فرد به من، ديدگاهش نسبت به من اين باشد...

خدايا از اين دنيا مسخره خسته ام. از اين حال و احوال متنفرم.

خدايا مي شود بقيه غيبت مولا را بر ما ببخشي؟ مي شود به مولايمان اجازه ظهور بدهي؟ به عظمتت قسم اين دنيا براي زندگي خيلي سخت شده. خيلي سخت.

شوق پرواز...