آرامش دل

هر روز ديدن آدم هاي جديد و شنيدن قصه ها و زندگي هاي متفاوت

به نظرم اكثر آدم ها غرق شده اند

غرق در ظواهر دنيا

غرق شهوت

غرق خوشي هاي پوچ و گذرا

غرق مصرف مواد

غرق در دنيايي كه هدفي جز آنچه ما مي پنداريم دارد

گمشده آدمي آرامش نيست، رفاه نيست

گم شده همه آدم ها هدف است. ما هدف و مقصدمان را گم كرده ايم

و گرنه اين همه غرق شدن چه مفهومي دارد؟

اينهمه فراموشي دليلش چيست؟

حتي خود روان شناسان هم گم شده اند و اشتباه مي كنند

گمشده آدمها نه آرامش است و نه هدفهاي جزئي و كوچك دنيايي

گمشده ما مقصدي است كه براي آن خلق شده ايم

گمشده ما مولايي ست كه حلقه اتصال انسان با منبع وجود است

به خدا قسم گمشده تمام بشريت اوست

تمام فكرم درگير اين است كه روزي بتوانم به همه ثابت كنم كه همه متون روانشناسي كه تاكنون به خورد مردم داده ايم اشتباه محض است...

يادت باشد اگر او را پيدا نكني تا هميشه ناآرامي

براي حرفم دليل دارم:

مگر نه اينكه ده ها روان شناس دم از تكنيك هاي آرام سازي و رسيدن به آرامش مي زنند! پس چرا همه شان در آخرين لحظات زندگي پر از تشويش و نگراني بوده اند. وحتي بعضي خودكشي كرده اند!؟

و مثال ديگر جمله ايست كه حضرت امام خميني در آخرين لحظات گفت:

با قلبي مطمئن و دلي آرام مي روم

امام آرامش را يافته بود. او دستش را به حلقه اتصال رسانده بود.

بخدا گمشده ما فقط يك نفر است. تنها او...

شوق پرواز...